Sistemi kabullenmiş bir toplumda başkaldırışın portresi
Öncelikle bu yazıları neden yazmaya başladığımı söylemek istiyorum. Hakkımda kısmını okuduysanız biraz anlayabilirsiniz ama biraz daha açıklayayım. Sizi en eskiye götürücem. Puansız bir lise kazanmıştım. 9. sınıfta korona vardı. 10.sınıfta ilk defa okula gittik. Okulun en güçlü ve itibarlı kişileri benim sıra arkadaşlarımdı. Çok iyi anlaşıyoruz. Ama sonra ben değiştim, ben farklılaştım. Onlara göre batıyordum. Kendime göre de batıyordum. Her gün okula geliyorum ve nefret ediyorum hayatımdan. Bunu değiştirmek istiyordum. İstediğim hayat bu değildi.
Bunun için açıköğretime geçme kararı aldım. Koronadan dolayı toplam 1 dönem lise okumuş olucaktım. ama 10. sınıfta geçemedim bu beni oldukça yıprattı. Yine de 11. sınıfta aileme zorla geçirttirdim.
Açıköğretime Geçtikten sonrası
Bu aslında bir felaketten başka bir felakete götürdü beni. Artık yalnızdım. Okul müdürü bana hata yapıyorsun geçme ve sosyalleşemeyeceksin demişti. Evet tam olarak öyle oldu. Sistem çoktan beni yenmişti. Ama burada bırakamazdım. Paten sürmeye başladım, Tedx konuşmaları izlemeye başladım, bir süre sonra youtube’taki tüm bilim ve psikoloji kanallarını takip ediyordum. İşte bu ilk kıvılcımdı. Bazı genç üniversitelileri takip ediyordum. Onlar gerçekten beni kurtaran kişilerdi. Burada söylemek istemiyorum isimlerini ama beni kurtaran kişilerdi.
Yazmaya başlamam
Peki beni neyden kurtarıyorlardı, bir felakette miydim? Yakın çevremden bazı sorular geliyordu. İşte bunu anlamanız için 2 kez mezuna kalmanız gerek. Aynı onlar gibi hissediyordum. Kelimenin tam anlamıyla evde kalmıştım. HAYIR BÖYLE OLMAMALIYDI. Elime yeşil bir defter aldım ve yazmaya başladım. Her şeyi ama her şeyi. Kimi zaman bir denemeydi bu yazdımlarım, kimi zaman da kişisel bir düşünceydi tıpkı bir günlük gibi. Bu yeşil defter bizi bugün buraya getirdi. Tam 5 yıl oldu o deftere başlayalı.
İlk yazımın anlamı bütün bir hayatımı özetleyecek nitelikteydi. O yüzden biraz değinmek isterim. İstabul’u hiç tek başıma gezmemiştim. Bu bir isyandı. Hiçbir çocuk tek başına gezemezdi. Annesiyle veya ailesi ile gezebilirdi. Mekanik toplumlardaki töreye karşı gelmek kadar suçtu benim yaptığım. O satırların arasında şöyle bir ana fikir vardı: “Sizin için küçük bir adım, benim için büyük bir adım”, “Bu bir başkaldırış”,”Bu bir özgürlük mücadelesi.”
Anladığımız kadarıyla bu bir isyan. Star Wars filmindeki direniş gibiyiz. Biz beyaz tarafız onlar karanlık ve her şeyi ele geçirdiler. Bu sitede tartışacağımız şeylerden biri de bu cümledeki onlar ifadesi ve bizim kim olduğu olucak.